THE HUMANS v.21
Altı yıl. Beş proje. Tek bir hikâye.
21. yüzyılın insanlarını çekiyorum — çağın kırılma noktasında yaşayanları.
Bombardımanların altında. Tanınmayan devletlerde. Yabancı uygarlıkların içinde.
Çocukluğun iptal edildiği, ama çocukların yine de çocuk kaldığı yerlerde.
Bu siyasetle ilgili değil. Yıkımla değil. Acımayla değil.
Bu, kaybolmayı reddeden insanlarla ilgili.
Beş aktın her biri, tek bir büyük Hikâyenin ayrı bir bölümüdür.
PROJELERİN COĞRAFYASI
Rusya, Çin, Türkiye, Abhazya, Ermenistan, Mısır.
Ve henüz aşılamamış sınırlar: Filistin, Suriye, Afrika ve Güney Amerika ülkeleri. Gerçeklik kendi koşullarını dayatıyor, ama çalışma mümkün olan yerde devam ediyor.
Bu hikâyeler yalnızca Dostlarım ve bu projeye inanan, onu destekleyen insanlar sayesinde var.
Ayrıntılı çekim coğrafyası, güzergâhlar ve kamera arkası özel bir bölümde mevcut.
[Seyahat Kroniği →]
Yazardan Bir Söz
Biliyor musunuz, Dünyamızın, Gezegenimizin, Ülkemizin bugün nasıl olduğu ve yarın nasıl olacağı kime bağlı?
Aynaya gidin ve kendinize bakın. Bu — sizsiniz! Evet, hepimizin ortak Evrenimizin şu anı, geleceği ve hatta geçmişi tam da sizin şahsınıza bağlı.
Sizden hiçbir şeyin bağlı olmadığını, yaptığınız bir şeyin kimseye gerekmediğini ve hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini düşünmeyi bırakın. Değiştirir. Hem de nasıl! Bir kelebeğin kanat çırpışı gezegenin öbür ucunda bir kasırgaya neden olabilir.
Önemli olan — yapın! Yaratın, üretin, sevin, sonuçta — sadece Yaşayın!
Sabah uyandığınızda, gelecek günü hangi yeni ve güzel şeyle doldurabileceğinizi düşünün. Unutmayın, bir daha böyle bir gün olmayacak. Ve bir daha sizin gibi biri de olmayacak.
THE HUMANS v.21
AKT I. Savaşsız Gezegen
Bir zamanlar — belki de hiçbir zaman — Gezegenimiz böyle olacak. Ama şimdilik… şimdilik her şey olduğu gibi. Bu siyasetle ilgili değil. Bu NO NAME insanlarla ilgili.
Yüz binlerce takipçileri yok, popüler değiller, ağlarda onlardan söz edilmiyor ve televizyonda asla gösterilmeyecekler. Ama sabahları kahve pişirip içiyorlar, işe gidiyorlar, seviyorlar, gülüyorlar, hüzünleniyorlar. Gezegenimizin sıradan insanları.
Onların “sıradanlığı” bir lanet değil, bir armağan. Zor bir zamanda, en sade hayatla bile olsa, sadece yaşayabilme armağanı.
“Hepimiz kader iplikleriyle birbirimize bağlıyız ve her birinin hayatı tek bir bütünün parçasıdır.” Marcus Aurelius
Bu insanlar istatistik değil. Onlar, dünya yıkılırken bile onu ayakta tutan insanlığın dokusudur. Ve yaşıyorlar — dünyamızın çok farklı şehirlerinde, kasabalarında, köylerinde. Hikâyeleri sizin hayal edebileceğinizden çok daha fazla.
Her biri — kendi başına koca bir Evren
AKT II. TOPRAKLAR
Donetsk, Luhansk, Berdyansk, Mariupol, Melitopol, Svatove, Starobilsk, Sievierodonetsk, Rubizhne, Avdiivka. Çağın sembolleri haline gelen şehirler.
Ben yıkımı çekmiyorum. Devam eden hayatı çekiyorum. Başkahramanlar — pes etmeyen insanlar. Haber bültenlerinde sesleri duyulmayan, ama bombardımanlar ve harabeler arasında burada yaşamaya devam edenler.
Şehir manzaraları, karşıtlıklar, sokak portreleri. Bu onların dünyası.
Belgesel kronik. Savaş — sadece fon. Hayat — asıl olan.
“Zor olduğu için cesaret edemiyoruz değil; cesaret edemediğimiz için zor.” Seneca
Bu insanlar yaşamaya cesaret ediyor. Her gün. Her sabah. Her dakika. Onların onuru — kurban olmamalarında. İnsan olarak kaldılar.
AKT III. “Çocuklar Her Zaman Çocuk Kalır”
Alışılmış anlamda çocuklukları yok. Ama yine de asfalta tebeşirle resim yapıyorlar, beton blokların arasında top oynuyorlar, masallara inanıyorlar.
Benim projem etraftaki dehşetle ilgili değil. Bu çocukların içindekilerle ilgili. Kırılamayacak olanla. Ve bizim, yetişkinlerin, sıklıkla sonsuza dek kaybettiğimiz şeyle.
“Acıma için yoksul çocuklar” çekmeyi reddettim. Bu dürüst değil. Onlar acıma dilemiyorlar. Onlar yaşıyorlar.
Carl Jung yazmıştı: “Her birimizin içinde hiç büyümeyen bir çocuk yaşar.”
Bu çocuklarda o çocuk — ellerinde kalan tek şey. Ve ona bir hazine gibi sahip çıkıyorlar.
Ve bunda — tüm yetişkin röportajlarının toplamından daha fazla onur var.
Bu projenin kilit serilerinden biri — “Gölgeler”.
Bu, hepimize hatırlatmam: şimdi çocukların seslerine kulak vermeliyiz ki gelecekte gölgelerin seslerini dinlemek zorunda kalmayalım.
AKT IV. TANINMAMAK
Hiçbir yerde kabul edilmeyen bir pasaport. Kimsenin tanımadığı bir sınır. Haritalarda olmayan bir devlet.
Ama insanlar var. Âşık oluyorlar, evleniyorlar, çocuk yapıyorlar, çalışıyorlar ve dinleniyorlar, planlar kuruyorlar… tek kelimeyle — Yaşıyorlar. Resmî ve gayriresmî olarak “var olmadıkları” yerde yaşıyorlar.
Ben bu görünmezliği çekiyorum.
Tanınmamak ne demek? Evin var, ama ülken yok demek. Vergi ödüyorsun, oy kullanıyorsun, yaşlanıyorsun — ama dünya için sen sadece tartışmalı bir toprakta bir toz zerresisin.
“Ne olduğumuz, başkalarının görüşüne değil, yaptıklarımıza bağlıdır.” Plutarhos
Bu insanlar tek bir şey yapıyor — yaşıyorlar. Ve güçleri de bunda.
Benim projem — kaybolmayı reddeden insanlarla ilgili.
AKT V. RUS BAKIŞI. ÇİN.
Çin, bir Rusun gördüğü gibi. Kartpostal değil. Turistik değil.
Onların sokaklarına, pazarlarına, avlularına bakıyorum — ve kendi yasalarına göre yaşayan başka bir uygarlık görüyorum. Bu yasalar bana her zaman anlaşılır gelmiyor. Ama gerçek kare tam da bu anlamamada doğuyor.
Eski bir tapınağın üzerindeki neon. Elinde kamış kafeste kuşuyla yaşlı bir adam ve yanında süper arabayla elektrikli motosikletli bir kurye. Kırmızı fenerler ve okuyamadığım hiyerogliflerle yazılmış tabelalar.
“Farklı dostlara sahip olmak, bir evde farklı pencerelere sahip olmak gibidir: her birinden ayrı bir manzara açılır.” Konfüçyüs
Bu proje — Çin’e açılan pencerem. Ülkeyi değil, insanları gördüğüm bir pencere.
Ben “Ruslar için Çin"i çekmiyorum. Çin’i bir Rusun gözüyle çekiyorum — tüm şaşkınlığıyla, anlamamasıyla ve bu şaşkınlığın uyandırdığı saygıyla.
E.V.E. (Emotion Vote Evolution)
Bu, eşsiz bir fotoğraf projesi olan E.V.E. Bu projede duyguları ve onların aracılığıyla, genel kabul görmüş dogmaların ve dayatılan teamüllerin maskesi ardında saklanan insanın iç dünyasını fotoğraflıyorum.
Dışsal olanı aşıp içsel olanı göstermeye çalışarak. Her birimizin içinde saklanan insanı. Sahibini bile şaşırtabilecek Gerçek Benliği.
“Başıma gelen değilim. Olduğum şeyim.” Carl Jung
Bu proje — insanın kendisi olduğu o an hakkında. Maskenin düştüğü ve geriye sadece gerçeğin kaldığı an.
Proje, insanın İnsana dönüşüm sürecine adanmış birbiriyle bağlantılı birkaç seriye sahip. Ancak çoktan başlangıçtaki konseptinin sınırlarını aşmış durumda.
İçsel olanı araştırdığında, hatırla: açtığın kapının ardında her zaman bir sonraki olacak. Ve bu böyle sonsuza kadar sürer — ta ki kendinle yüzleşene kadar.
NASIL DESTEK OLUNUR?
HİKÂYENİN PARÇASI OLMAK
Bu projeler Dostlar ve duyarlı insanlar sayesinde var oluyor.
Değerlerimi paylaşıyor ve yardım etmek istiyorsanız — bana yazın.
Olası katılım biçimleri:
- Bilgi desteği (yayınlar, bültenler, sosyal medya)
- Organizasyon yardımı (çekim koordinasyonu, sergiler, salonlar)
- Kaynak desteği (ekipman, lojistik, baskı)
Diyaloğa açığım. Birlikte daha fazlasını yapabiliriz.